It was the Ultimate Trip.
Our journey through both hypermodern and deeply ancient China;

“The Dragon of the EAST…”
You truly have been… an unteamable BEAST.

I rode your back for a full month, and damn… you gave me the leanest and meanest adventure of my life so far. Haha. And as always, I took her with me. So what can I truly say?

I gave you CHINA, baby. 😉

Planning the Impossible

Het kostte me zeker een volle werkweek om deze reis te plannen. Want als je héél China wilt zien — met zijn 1,6 miljard inwoners, meer dan Europa en de VS samen — dan beginnen er ineens totaal andere schalen te werken.

Het werd een reis van meer dan 5000 kilometer over land. We bezochten zeker zeven steden met meer dan 25 miljoen inwoners en deden alles met high-speed trains die snelheden haalden tot wel 350 km/u.

Om dit allemaal in 30 dagen te redden, konden we ons letterlijk geen enkele fout permitteren. Het vroeg het uiterste van ons. Fysiek, maar ook mentaal. Dit was niet zomaar een reis. This was an undertaking.

Want alles in China is groot. Groter. Grootst.

Even een kaartje kopen en naar het perron lopen? Vergeet het maar. Alles moet vooraf geboekt worden, net als bij een vlucht. De stations zijn groter dan vijf voetbalstadions bij elkaar. Security checks, paspoortcontroles, endless ticket gates, boarding times, assigned seats…

En zorg maar dat je minstens een uur van tevoren aanwezig bent…
’Cause China does not wait.’

Shanghai — The Hypermodern Giant

We vlogen van Frankfurt rechtstreeks naar Shanghai, wat ergens toch wel een geruststellende gedachte was met de situatie in het Midden-Oosten. En Shanghai zelf? Dat bleek een absolute metropool te zijn.

Om van A naar B te komen ben je eigenlijk standaard 45 minuten onderweg. Maar verrassend genoeg bleek het metrosysteem extreem goed navigeer baar.

En als we even geen zin hadden om te lopen? Dan pakten we gewoon een fietsje. Overal in de stad stonden ze klaar. QR-code scannen, opstappen en gaan. Simpeler kon bijna niet.

Shanghai bleek verder bizar internationaal te zijn. Vol nieuw geld, jonge rijke tech entrepreneurs en een sfeer die soms eerder aan New York of Dubai deed denken dan aan het China dat wij in het Westen vaak voorgeschoteld krijgen.

Dus als je dacht dat China écht communistisch was… think again. Ik ken eerlijk gezegd weinig landen die zó kapitalistisch aanvoelen als China. Shopping malls letterlijk overal — en dan niet eentje van twee verdiepingen, nee… meteen vijftien lagen hoog. Luxury brands everywhere. Gucci, Louis Vuitton, Rolex… alsof geld daar uit de lucht valt.

En dan heb je natuurlijk The Bund… ’s avonds volledig verlicht, met die futuristische skyline die weerspiegelt in het water. Een absolute oogappel van een stad.

Suzhou — Ancient China Still Exists

Maar na drie nachten was het alweer: door, door, door.

Op naar Suzhou — het beroemde watertown. En dat voelde meteen als een compleet ander China. Rustiger. Authentieker.

Kleine bootjes die langzaam door eeuwenoude grachten varen, smalle steegjes, rode lampionnen boven het water en oude houten huizen die ’s avonds zacht oplichten. Alsof de tijd daar net iets langzamer beweegt dan in het stedelijke China.

Beijing — Walking Through History

En toen was het tijd voor Beijing.
The capital of China. Het politieke hart van het land. De plek waar macht, geschiedenis en cultuur samenkomen.

Voor mij persoonlijk was dit het absolute hoogtepunt van de reis qua bezienswaardigheden. Want werkelijk overal waar je kijkt voel je duizenden jaren geschiedenis onder je voeten liggen.

De Drum & Bell Towers bijvoorbeeld — eeuwenlang verantwoordelijk voor het bewaken van de tijd en de kalender van de stad. Daar werd vroeger letterlijk het ritme van Beijing bepaald. Fascinerend om te beseffen hoe een complete miljoenenstad ooit leefde op het geluid van trommels en klokken.

En dan natuurlijk The Forbidden City…
De Verboden Stad. Gebouwd voor één enkele emperor, compleet afgesloten van de buitenwereld. Eeuwenlang mocht vrijwel niemand daar zomaar naar binnen. Zodra je daar rondloopt voel je pas echt hoe gigantisch China’s dynastieën ooit waren. Eindeloze binnenplaatsen, gouden daken en paleizen die haast geen einde lijken te hebben.

Vlak daarnaast ligt Tiananmen Square — misschien wel het bekendste plein ter wereld. Een plek waar revoluties, protesten en politieke geschiedenis letterlijk samenkomen. En natuurlijk dat immense portret van Mao Zedong dat over het plein uitkijkt alsof hij er nog steeds waakt over het land.

We bezochten ook de Confucius Temple, waar de eeuwenoude filosofieën van orde, discipline en respect nog altijd voelbaar zijn. The Summer Palace, met zijn prachtige meren en tuinen waar de keizers vroeger ontsnapten aan de hitte van de stad. En The Temple of Heaven, misschien wel één van de meest serene plekken van heel Beijing.

En dan natuurlijk The Great Wall of China…
Hoe konden we daar nou niét overheen lopen?

And what can I say?

The Great Wall is great for making pictures…
and maybe even greater in the imagination itself. 😉

Want eerlijk?
De grootsheid van de muur zit misschien nog wel meer in wat hij symboliseert dan in wat je daadwerkelijk ziet; een statement van menselijke ambitie.

Luoyang & Xi’an — The Ancient Soul of China

Na Beijing trokken we verder richting Luoyang. En daar bezochten we de Longmen Grottoes…
Met die gigantische Buddha beelden uitgehouwen in de rotswand.

Je staat daar letterlijk omhoog te kijken en het enige wat je kunt denken is:
hoeveel mensenlevens heeft dit gekost om te maken? Hoeveel jaren? Hoeveel precisie?

Maar misschien nog wel verrassender was The Ancient Town van Luoyang. Voor het eerst tijdens de reis voelde China daar niet futuristisch of overweldigend groot… maar juist warm, romantisch en bijna sprookjesachtig.

En toen was Xi’an aan de beurt.
Misschien wel de plek met de meeste historie van heel China. Want hier begon ooit letterlijk de Silk Road en hier voel je nog overal de echo’s van het oude Chinese rijk.

Natuurlijk staat Xi’an wereldwijd bekend om het beroemde Terracotta Army. Maar de hele stad ademt geschiedenis. Oude stadsmuren, tempels, markten… alsof verleden en heden daar constant door elkaar heen lopen.

We hadden daar ook een geweldig verblijf met een host die werkelijk alles deed om ons een toptijd te geven. En dat kan je écht zeggen over de Chinezen: hoe ongelooflijk hartverwarmend en gastvrij ze zijn.

Alsof er bijna geen ego aanwezig is. Mensen willen je gewoon helpen. Oprecht. En dat voelde soms bijna onwerkelijk in vergelijking met hoe individualistisch het Westen kan zijn.

Onze host regelde tickets voor de show Song of Everlasting Sorrow… en man man man… wat een spektakel was dat. Mega-productie. Licht, muziek, dans, water, decors — alles op een schaal die alleen China lijkt te kunnen neerzetten. Alsof je naar een live blockbuster zat te kijken.

We fietsten ook over de gigantische oude stadsmuur van Xi’an. Eén van de best bewaarde stadsmuren ter wereld.

Maar dan natuurlijk… het Terracotta Leger zelf. Eén van de grootste archeologische vondsten ter wereld. En wij stonden daar gewoon ineens tussen. Als twee broodnuchtere Hollanders die even kwamen kijken naar een leger van duizenden stenen soldaten van meer dan 2000 jaar oud.

Van deze keizer — Qin Shi Huang — liet dit compleet leger bouwen als bescherming voor het hiernamaals. Tienduizenden arbeiders maakten duizenden soldaten, paarden en strijdwagens zodat hij ook na de dood beschermd zou blijven.

En tegelijkertijd was dit de man die heel China voor het eerst wist te verenigen tot één rijk.

Zoveel geschiedenis. Zoveel verhalen. Zoveel lessen. Xi’an voelde niet als een stad die je bezoekt…
maar als een plek waar je letterlijk door de geschiedenis heen wandelt.

Chengdu — Panda’s & Forgotten Civilizations

En toen was het door naar Chengdu.
De stad die natuurlijk wereldwijd bekendstaat om haar Panda Research Center. En daar moesten we heen. Want de pandabeer is al sinds mijn kindertijd mijn absolute lievelingsdier.

En eerlijk… ze in het echt zien was nog leuker dan ik had gedacht. Die dieren hebben gewoon een absurd hoog knuffelgehalte.

Maar Chengdu bracht ons nog iets totaal onverwachts.

Via een vriendelijke Chinees die we toevallig ontmoetten in de metro, kregen we één duidelijke boodschap:
“You MUST go to Sanxingdui Museum.”

Dus ja… wij weer in een Chinese Uber taxi richting dat museum. Geen idee wat ons precies te wachten stond. Maar we moesten gaan. We moesten het zien.

En achteraf?
Misschien wel één van de meest fascinerende musea die ik ooit in mijn leven heb bezocht.

Daar ontdekten we een compleet oude beschaving waar ik eerlijk gezegd nog nooit van had gehoord. Met gigantische bronzen maskers en kunstwerken van meer dan 3000 jaar oud. Sommige gezichten zagen er bijna buitenaards uit.

Je loopt daar rond en beseft ineens hoeveel geschiedenis er nog verborgen zit in China waar wij in Europa amper iets vanaf weten. Het voelde alsof we een vergeten hoofdstuk van de mensheid binnenstapten.

Rafaela vond het uiteindelijk wel allemaal erg druk en was eigenlijk liever in Chengdu gebleven om rustig thee te drinken in People’s Park. Achteraf gezien had ze misschien ook gewoon gelijk. Want ons schema was soms echt meedogenloos. Altijd onderweg. Altijd door.

Maar toch… sommige plekken móét je gewoon zien wanneer je de kans krijgt. En gelukkig sloten we de avond rustiger af bij de beroemde verlichte Twin Towers van Chengdu — haar idee trouwens.

Leshan & Mount Emei — Spiritual China

En toen gingen we door naar Leshan.
Bekend om die gigantische rode stenen Buddha die letterlijk in de rotswand is uitgehouwen. En natuurlijk Mount Emei.

Ik had namelijk eerder een vriendelijke vrouw ontmoet in een tempel, die me uitlegde hoe de boeddhistische tradities rondom aanbidden werken. Hoe je wierook offert, hoe je respect toont, waarom mensen bidden bij bepaalde beelden en tempels. Echt bijzonder om iemand daar zo gepassioneerd over te horen praten.

En voordat we weggingen zei ze heel serieus tegen me:
“You must see Mount Emei… because it is the holiest place in China.”

Oké.
Dus onze rustdag veranderde spontaan toch weer in een reisdag.

Maar eerlijk? Het was het waard.

Mount Emei voelde totaal anders dan de rest van China. Meer spiritueel. Meer sereen. Tempels verborgen tussen de mist, monniken die stil voorbijlopen, wierook in de lucht… het voelde bijna alsof je in een andere wereld terechtkwam. ⛰️

En dan die gigantische Leshan Buddha… absurd groot. Wanneer je daar beneden staat besef je pas hoe ongelooflijk indrukwekkend dat beeld eigenlijk is. Eeuwen geleden uitgehouwen in steen, kijkend over de rivier alsof hij daar al duizenden jaren alles ziet voorbijgaan.

Maar misschien was het mooiste moment nog wel de avond daarna.

Want toen sloten we alles heerlijk af in een Onsen.

Even geen haast. Geen treinen. Geen miljoenensteden. Gewoon warm water, ontspanning en eindelijk een moment om op adem te komen.

Chongqing — China’s Cyberpunk Megacity

En toen weer een flinke treinrit verder richting Chongqing.
The cyberpunk city waar waarschijnlijk nog nooit iemand in Europa van heeft gehoord… terwijl er gewoon meer dan 30 miljoen mensen wonen.

We verbleven daar de eerste nacht zelfs in een soort penthouse, midden tussen die gigantische skyline. En zodra je de stad binnenkomt snap je meteen waarom Chongqing zo uniek is.

Deze stad werkt letterlijk in lagen. Je kunt hoog lopen, laag lopen, links, rechts, boven elkaar, onder elkaar… alsof iemand een complete megastad in 3D heeft gebouwd. Geen grap: soms denk je dat je op straatniveau loopt, terwijl je eigenlijk twintig verdiepingen hoog zit.

En dan die metro’s…
Die knallen daar gewoon dwars door gebouwen heen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Echt pure cyberpunk vibes.

Maar ’s avonds… dan komt Chongqing pas écht tot leven. Alles licht op. Neon overal. Reflecties in het water. Alsof Blade Runner ineens realiteit werd.

En eindelijk… EINDELIJK… hadden we weer eens écht lekker eten. Hot Pot in Hongyadong. En dat was heerlijk. Want eerlijk is eerlijk: het eten in China viel soms ook gewoon een beetje tegen. Veel dingen zijn mierzoet en ze eten daar werkelijk álles. Echte kippenpoten bijvoorbeeld… mét nagels eraan. Hersenpannetjes. Of kikkers op stokje.. 😉

En dan het uitzicht vanaf het Financial Center…
Werkelijk verbluffend. Heel die gigantische stad onder je zien oplichten terwijl de nacht valt — niet normaal mooi. En het leverde wederom fantastische foto’s op. Want man… wat hebben wij veel foto’s gemaakt deze reis.

Zhangjiajie — The Avatar Mountains

En toen was het tijd voor Zhangjiajie.
Misschien wel het absolute hoogtepunt van onze hele reis.

Want de uitzichten die we daar kregen… sloegen werkelijk alles. Wat een nationaal park is dat. Geen wonder dat China hier zó trots op is. Het voelde soms alsof we letterlijk een andere planeet waren binnengelopen.

Die gigantische rotsformaties die recht omhoog uit de mist schieten… nergens ter wereld heb ik ooit zoiets gezien. En ineens snap je ook meteen waarom dit de inspiratie was voor de film Avatar.

Urenlang hebben we daar gehiket en gewandeld. Soms compleet kapot, maar telkens weer beloond met uitzichten die gewoon adembenemend mooi waren.

En overal gingen kabelbanen en die bizarre Sky Elevator omhoog langs de bergen. Alles in China is groots… maar hier sloeg het echt alles.

En dan natuurlijk die glass walks…

We deden ook de Grand Canyon met die beroemde glazen brug. Gewoon een complete brug van glas over een gigantische afgrond heen gespannen alsof het niks is. China denkt echt bij alles:
“Can we make it more extreme?”

En hup… daarna weer met kabelbanen terug naar de andere kant.

En toen Mount Tianmen nog. En wat een berg was dat.

Het leek wel alsof je eindeloos omhoog bleef gaan. Roltrappen. Nog meer roltrappen. Nog een tunnel. Nog een lift. Nog een trap. Echt, het hield gewoon niet meer op.

Maar zodra je boven staat en die gigantische Heaven’s Gate opening in de berg ziet… snap je waarom miljoenen mensen hierheen komen. Het voelde bijna mythisch. Alsof de berg zelf een soort toegangspoort naar de hemel was.

En daarna?
Snel snel snel door naar Furong Ancient Town. De absolute lieveling van Rafaela.

Een eeuwenoud dorp gebouwd rondom een gigantische waterval, volledig verlicht in de avond. Echt alsof je door een droom liep. Maar ook daar hadden we eigenlijk veel te weinig tijd.

Want natuurlijk moesten we weer de allerlaatste trein terug pakken…
Omdat we de volgende ochtend alweer om 07:00 uur moesten vertrekken.

Dat was soms ook wel de realiteit van deze reis. Zien. Zien. Zien. Door. Door. Door. En soms ontbrak het daardoor heel even aan écht ervaren. Gewoon ergens zitten. Kijken. Voelen. Ademen. Hadden we maar meer tijd gehad… Dan hadden we misschien wel fulltime travellers kunnen worden.

Guilin — China’s Most Beautiful Landscape

En als je dan denkt dat de reis voorbij is…
dan heb je het mis.

Want de volgende honeymoon-bestemming was Guilin.

En dit is misschien wel het mooiste en meest iconische landschap van heel China. Dat typische beeld van mysterieuze karstbergen die uit de mist omhoog schieten? Dat is Guilin.

Maar ja — we deden dan ook de ultimate trip. Alle topbestemmingen van China in één maand tijd. En dan krijg je dus dit soort waanzin.

Maar voordat we überhaupt konden inchecken in het hotel moesten we natuurlijk eerst nog snel Reed Flute Cave meepakken… anders zouden we onze entrance window missen. Ook al kwamen we nét uit een treinrit van zeven uur.

But we must go.
We must see. We must.

En eerlijk? Ook dat bleek weer compleet de moeite waard. Een gigantisch grottenstelsel vol bizarre rotsformaties, kleurrijke verlichting en enorme ondergrondse ruimtes. China blijft je gewoon verrassen. Iedere keer opnieuw.

De rest van Guilin was wederom prachtig in de avond. Overal weerspiegelingen van licht in het water, bergen op de achtergrond en die typische mysterieuze sfeer waar Zuid-China zo bekend om staat.

Alleen… het regende echt alsof de hemel openstond. En ik had voor ons de volgende dag natuurlijk al de Li River Cruise geboekt. Ook al had Rafaela er eerlijk gezegd niet superveel zin in na al die drukke dagen.

Dus ja… de volgende ochtend was het even doorbijten in de regen. Maar uiteindelijk brak het zonnetje tóch door. En precies op dat moment voeren we over de Li River, met dat compleet iconische landschap aan beide kanten van de boot. Werkelijk absurd mooi. Alsof je door een traditioneel Chinees schilderij heen vaart.

En hoe grappig ook: op de boot ontmoetten we een kersvers Spaans echtpaar op huwelijksreis. Voor hen was deze trip echt een once in a lifetime ervaring. Ze vertelden dat ze er bijna tien jaar voor hadden gespaard om dit samen te kunnen doen. Daarna zouden ze gewoon weer teruggaan naar hun normale, betaalbare leven in Spanje.

En wij?
Wij deden dit gewoon even tussen neus en lippen door. Lucky us.

Daarna verbleven we opnieuw in een prachtig hotel en verkenden we de volgende 24 uur het complete karstlandschap met een e-scooter. Gewoon rijden tussen die bizarre bergen, langs rijstvelden, kleine dorpjes en rivieren… het hield letterlijk maar niet op.

En ergens begon het bijna onwerkelijk te voelen hoeveel schoonheid één land kan hebben.

China was geen reis meer.
Het was een complete overload aan indrukken, landschappen, geschiedenis en ervaringen geworden.

Shenzhen & Guangzhou — The Future Meets the End

En toen leek het einde dan toch eindelijk in zicht te komen.

Maar eerlijk?
De reis was op dat punt al onvergetelijk geworden. Het kon eigenlijk al niet meer stuk.

Dus het was op naar Shenzhen.

De high-tech stad van China. Misschien wel één van de modernste steden ter wereld. En daar deden we ons uiteraard tegoed aan het kopen van allerlei elektronische gadgets op de grootste electronics consumer market ter wereld.

Complete gebouwen vol technologie. Verdieping na verdieping. Alles wat je maar kunt bedenken bestaat daar. En waarschijnlijk goedkoper dan waar ook ter wereld.

En natuurlijk wilden we ook proberen om McDonald’s te bestellen via drone delivery. Want ja… dat kan daar dus gewoon. Vanuit de lucht, alleen duurde het uiteindelijk zó lang dat we het opgaven dat het een bakkie koffie werd… wel geserveerd door een echte robot.

Na anderhalve dag rondbanjeren — in een voor ons doen opvallend rustig tempo — zetten we koers naar Guangzhou. De stad waar ons vliegtuig uiteindelijk weer terug naar huis zou vertrekken. Want we hadden dus slim genoeg een multi-airport ticket geboekt.

En Guangzhou zelf staat natuurlijk bekend om de beroemde Canton Fair. En laat die nou toevallig nét bezig zijn toen wij daar waren. Dus na een prachtige avondwandeling langs de Pearl River gingen we de volgende dag nog even de beurs op. Alleen eerlijk? We hadden er eigenlijk niet zóveel te zoeken. En bovendien begon de reis nu toch echt zijn tol te eisen.

We waren moe.
Moe van het reizen. Moe van het lopen. Moe van alle indrukken.

Dus Rafaela ging nog op zoek naar de laatste souvenirs terwijl ik zelf nog een museum meepakte.

Maar ’s avonds… keerde het tij weer compleet.

Want toen zaten we daar ineens.
Romantisch aan de rivier. Heerlijk uitgebreid te dineren en te genieten van de beroemde Kantonese keuken waar Guangzhou zo bekend om staat.

En op dat moment viel eigenlijk alles samen.

Alle treinen.
Alle bergen.
Alle skylines.
Alle tempels.
Alle chaos.
Alle vermoeidheid.

Het werd een emotionele en bijzondere afsluiting van een avontuur dat eigenlijk zijn weerga niet kent.

Unbeatable.
Untoppable.

Taming the Beast

Dus ik denk oprecht dat er maar weinig mensen op deze planeet zijn die ons dit nadoen.

But I did.
I was able to tame the beast.

So was does that say about me? 😉

Want eerder gaf je me een Leeuw…
en nu gaf je me een Draak.

En wederom ben ik ontzettend dankbaar.

Dat ik dit grootse avontuur — misschien wel het grootste van ons leven — samen met jou heb mogen delen.